Ongelofelijk wat het toch in de sport kan verkeren in het algemeen en in het bijzonder.
Dit even vrij naar Bredero.
Nog geen half jaar geleden begonnen wij van het Legendarische Zestiende vol goede moed aan een vers hoofdstuk in onze roemruchte historie.
Met verse inbreng van Adrienne; ons blond/roze geheime wapen zou die ouwe bokken wel weer eens lekker in beweging krijgen.
En zowaar; ons team viel ten prooi aan een soort lentegevoel.
Sweet Sixteen als het ware.
Bert kwam ineens fris geschoren achter de tafel en had zelfs de after-shave van reeds lang vervlogen vaderdagen opgediept.
Arnold begon zijn snor weer regelmatig bij te punten en Robert kamde zelfs bijna een scheiding in z’n haar.
Ikzelf ben daar dan weer niet zo gevoelig voor.
Leuk meisje natuurlijk, maar het gaat om het karakter en een goed gesprek vind ik.

Maar goed; om een lang verhaal lang te laten, we stonden zo strak als jonge honden achter de tafel en raakten geen ene ruk.
Waarschijnlijk bedwelmd door Old Spice en Deo Volente sukkelden we van de ene naar de andere nederlaag en uit de geurige walm doemde zowaar het degradatiespook op.
Gelukkig hadden we als laatste redmiddel VRIEND JAN die ons administratief wist te dé-degraderen.
Gered voor de derde klasse dus.

En wat gebeurt er nu?
De ene verpletterende overwinning na de andere.
Tegenstanders van Olympisch formaat en we walsen over ze heen alsof het campingpongers zijn.
Zonder daarvoor een logische verklaring te kunnen geven staan we bovenaan in de poule en er moet wel iets heel geks gebeuren willen we niet in de gevleugelde toespraak van Janneman genoemd gaan worden.

Samenvattend durf ik wel te beweren dat sport dus niet te voorpellen is en daarmee geef ik meteen de verklaring waarom nooit iemand iets wint in de voetbal-toto.
Dat is dan wel weer mooi meegenomen.