Waar diverse deelnemers vooraf met de nodige bravour hadden aangekondigd de overwinning in de wacht te slepen, lieten Jacintha en haar team daadwerkelijk zien wie de besten waren van de bijna 60 deelnemers. Met ruime voorsprong op het team van Jan Dubelaar en Tjarko Bosma (knappe 2e plek) grepen Jacintha, Sarah, Rogier en Merijn de hoofdprijs.
Wie het prestigieuze evenement wil winnen, moet niet alleen slim en ambitieus zijn, moet ook een hoog concentratievermogen hebben. ‘Focussen’, heet dat in sportjargon.
Jacintha en Sarah wonnen al eerder de Fietspuzzeltocht, maar destijds met het team van Angelo Antonietti, Ruben Peters en Bert Loosman. Eerstgenoemden kwamen dit jaar met hun teammaten Gilles van Oorschot en Pieter Danes niet verder dan een teleurstellende negende plaats. Maar dat was niet het enige. Ruben Peters eindigde de tocht op een andere fiets als waarmee hij begon. Tijdens de rit werd zijn karretje in de poep gereden door een niet oplettende automobilist. Ruben bleef zelf gelukkig ongedeerd. De brokkenmaker stelde een leenfiets ter beschikking en na afloop van de tocht kon Peters zijn gammele, maar trouwe tweewieler weer ophalen met een ander voorwiel er in. Op die manier is het natuurlijk lastig om je concurrenten een spaak tussen de wielen te steken.
Het winnende team van vorig jaar, Bert Loosman, Bram van Sunder, Laura van de Brink en Imke Martens stelde eveneens flink teleur. Dit team kwam niet verder dan de zesde plek, wat mede te wijten was aan een slechte voorbereiding. Van Sunder, die naar verluidt zelden op een fiets zit, moest voor de start nog een band plakken. Zonder resultaat, want met meerdere gaatjes bleek reparatie ter plekke onbegonnen werk. Dank zij een leenfiets van de organisatie kon hij toch van start gaan.
Opmerkelijk genoeg zat er, behalve Jacintha, nog meer Oranje op de fiets. Trainer/coach Titus Damsma, zelf een fanatiek fietspuzzelaar, had zijn Nederlandse kadettenteam, momenteel op Papendal in trainingskamp voor de komende jeugd EK in Istanbul, ingeschreven voor de tocht. ‘Goed voor de teambuilding’, aldus de coach. Razendsnel volbrachten de jonge tafeltennistalenten het rondje Houten-Bunnik-Zeist-Rhijnauwen-Vechten, om vervolgens nog dik twee uur op hun coach te moeten wachten, die met ‘iets’ meer geduld en ambitie dan zijn pupillen bezig was de vragen op te lossen. Niettemin gooide hij er, aan het einde, met de pet naar, omdat de jongens zaten te wachten, aldus zijn nog ambitieuzere teammaat Tycho Dekkers. Zijn droom op de eindoverwinning viel daarmee in duigen.
Op de eindpost bereikte de teamgeest bij de kadetten een hoogtepunt, toen ze er achter kwamen dat er met de wedstrijdleiding te onderhandelen viel over het aantal toegekende punten. Helaas was een verdrievoudiging van de score ontoereikend om de laatste plek ontlopen.
Maar tafeltennissen, dat kunnen ze als de beste, deze broekies van 14. Volgend seizoen gaan ze al eredivisie spelen bij de senioren. Overigens moest er na deze inspanningen ’s avonds nog gewoon een training worden afgewerkt op Papendal. Normaal trainen de heertjes zo’n 5 a 6 uur per dag.
Het gros van de overige deelnemers kon, onder het genot van een goed verzorgde barbecue, nog nagenieten en veel bijkletsen over deze enerverende dag.